Jedynie prawda jest ciekawa


Kiwanie Polaków emeryturami

09.03.2012

Kwestia wydłużenia wieku emerytalnego stała się testem skuteczności rządu Tuska. Premier straszy społeczeństwo ponurą perspektywą niewydolnego systemu emerytalnego, jeżeli reforma nie zostanie wdrożona. Zaś opozycja wreszcie znalazła powód do zrozumiałego społecznie sprzeciwu wobec rządowych zamiarów.

Propozycje opozycji generalnie sprowadzają się do utrzymania obecnego wieku przechodzenia na emeryturę przy wprowadzeniu dobrowolności dłuższej pracy. Niezadowolenie znacznej części społeczeństwa z planów wydłużenia wieku emerytalnego, zwłaszcza silne wśród kobiet,  z pewnością spowoduje, już zauważalny spadek poparcia dla partii rządzącej.

I stąd  determinacja partii opozycyjnych do powstrzymania rządu przed wprowadzeniem proponowanych zmian. Porażka rządu niewątpliwie nie tylko zachwiałaby stabilnością rządu, ale mogłaby spowodować także przyśpieszone wybory, w których PO z pewnością nie byłaby faworytem. Problem w tym, ze poza partyjnymi rozgrywkami mamy do czynienia  z  rzeczywistą groźba zupełnego załamania systemu emerytalnego ze wszystkimi ekonomicznymi i społecznymi konsekwencjami tego faktu. Bowiem  przyszłość systemu emerytalnego wygląda znacznie gorzej, niż w prezentowanych publicznie  ponurych prognozach rządu Tuska. Rząd bowiem w swych przewidywaniach spadku ludności płacących składki emerytalne nie bierze pod uwagę perspektyw narastającej emigracji ludzi młodych. Polska bowiem już wkroczyła w okres bezwzględnego spadku populacji w wieku produkcyjnym. To spowoduje w perspektywie kilku najbliższych lat powstanie trwałego i narastającego deficytu siły roboczej. A odpowiedzią rządu na spadające tempo wzrostu gospodarczego będzie, a właściwie już jest stałe podnoszenie podatków osłabiających konkurencyjność polskiej gospodarki. Ta spadająca konkurencyjność polskiej gospodarki i wzrastające koszty utrzymania systemu emerytalnego i ochrony zdrowia starzejącego się społeczeństwa, nasili trendy emigracyjne wśród młodego pokolenia niechętnego ponoszeniu lawinowo narastających kosztów utrzymana tego systemu.  Emigracja przyśpieszy jeszcze bardziej  wzrost podatkowego obciążenia naszej gospodarki, co przyczyni się do dalszego osłabienia polskiej gospodarki.  W efekcie  już pokolenie wyżu demograficznego lat 50-tych wchodzące w wiek emerytalny stanie przed wyzwaniem, nie niskich emerytur, ale ich całkowitego braku. Bo na utrzymanie systemu emerytalnego po prostu nie będzie komu pracować.  Zapaść demograficzna to nie tylko groźba załamania systemu emerytalnego. To także zagrożenie  trwałym kryzysem gospodarczym. Spadek ludności, to ograniczenie rynku wewnętrznego, przeszacowanie  aktywów, wzrost obciążeń związanych z utrzymaniem starzejącej się populacji i  w konsekwencji zapaść gospodarcza.

To co powiedział premier Pawlak o zabezpieczeniu emerytalnym było już wiadome  w drugiej połowie lat 90-tych, gdy utrwaliły się procesy  załamania urodzeń. To wtedy zostały podjęte przez ZCHN pierwsze próby wdrożenia polityki prorodzinnej (dłuższe urlopy macierzyńskie) blokowane przez wicepremiera Balcerowicza i później zlikwidowane przez rząd Milera. Zarówno późniejsze rządy PIS-u, jak i PO tylko markowały politykę prorodzinną. PIS pomimo, że miał bardzo dobry program polityki prorodzinnej w 2005 roku, w 2007 roku w dyscyplinie klubowej głosował przeciwko poprawce o dużej uldze podatkowej na dzieci. Także rząd PIS-u zablokował projekty o wydłużeniu urlopów macierzyńskich i o ochronie pracy kobiet wracających do pracy po urodzeniu dziecka, zgłaszane przez posłów PR. Przygotowany w 2007 roku przez rząd PiS-u projekt polityki prorodzinnej koncentrował się na  kwestii wzrostu zatrudnienia kobiet, a nie na pomocy rodzinie ze względu na posiadanie dzieci. Podobnie zachowuje się PO. Dla partii parlamentarnych hasła polityki  prorodzinnej są tylko  elementem wyborczej gry. Kryzys demograficzny jest największym i najgroźniejszym wyzwaniem przed którym stanął nasz kraj. To że dopiero teraz po przeszło 20 latach trwałego spadku urodzeń politycy dostrzegli konsekwencję kryzysu demograficznego, zupełnie ich dyskwalifikuje intelektualnie i politycznie. Politycy,  którzy nie są zdolni do zdiagnozowania najważniejszych wyzwań narodowych i wypracować skutecznych na nie odpowiedzi, są politykami nie tylko nieużytecznymi, ale szkodliwymi, bo swoją działalnością blokują możliwość wdrożenia skutecznych rozwiązań.

I takim politykiem jest też Donald Tusk.  Jego koncepcja reformy systemu emerytalnego jest propozycją niepoważną. Jest propozycją niepoważną nie dlatego, że wydłużenie wieku emerytalnego nie staje się koniecznością, ale dlatego, ze  jest to tylko półśrodek nie rozwiązujący zasadniczej przyczyny narastającego kryzysu systemu emerytalnego. Bowiem wbrew temu, co mówi Tusk wydłużenie średniej wieku Polaków nie jest zasadniczą przyczyną tego zagrożenia. Przy stałym , oscylującym ok. 5% wzroście gospodarczym polska gospodarka byłaby w stanie utrzymać system emerytalny, nawet przy dalszym wydłużeniu życia statystycznego Polaka gdyby nie kryzys demograficzny. 

Oczywiście należy zlikwidować wszystkie absurdy emerytalne, które powstały w czasach komunistycznych z przywilejami służb mundurowych na czele. Ale te reformy zostały akurat wstrzymane przez rząd w poprzedniej kadencji. Zasadniczym zagrożeniem systemu emerytalnego jest spadek urodzeń. I bez odpowiedzi na to wyzwanie, każda propozycja reformy systemu emerytalnego jest propozycja niepoważną.

Natomiast propozycja Tuska zmierza tylko w kierunku dostosowania się do oczekiwań w Unii Europejskiej. To nie odpowiedz na przyczyny  kryzysu systemu emerytalnego, ale  pokazanie dominującym państwom w Unii, ze Polska harmonizuje swoją politykę z ich oczekiwaniami. Być może jest to związane z pogłoskami o możliwym awansie premiera na stanowisko przewodniczącego Komisji Europejskiej, bo inaczej trudno wytłumaczyć jego politykę w racjonalnych kategoriach. Determinizm Tuska w tej kwestii nie liczy się nawet z partyjnym interesem swej partii, która jak sam się wyraził „już się narządziła”. Koncepcja "prymusa Unii' zastąpiła bowiem politykę narodową. Dla premiera ważniejsze jest bowiem osiągniecie celów stawianych przez dominujące państwa unijne, niż  skuteczna odpowiedz na to największe i najbardziej groźne wyzwanie jakim jest kryzys demograficzny. Bo kryzys systemu emerytalnego jest tylko jego konsekwencją. Skupianie uwagi  jedynie na wydłużeniu wieku emerytalnego  przypomina zachowanie na boisku, kiedy zawodnik nie zmierza do zwycięstwa, ale popisuje się  zdolnością utrzymania piłki. To klasyczne kiwanie. Może ono być efektowne, ale zawodnik, który nie zmierza się z wyzwaniem jakim jest zwycięstwo , a jedynie na utrzymaniu piłki jest  zawodnikiem dezorganizującym grę zespołową i jej cele. Takim kiwaniem jest próba zastąpienia zmierzenia się z kryzysem demograficznym, przez stosowanie półśrodków w postaci  wyłącznie wydłużania wieku emerytalnego. Wydłużenie wieku emerytalnego bez przezwyciężenia kryzysu urodzeń, nie tylko nie zapobiegnie niewypłacalności systemu emerytalnego, ale przyczyni się także do katastrofy gospodarczej.

Niewątpliwie premier Tusk, jak na swój wiek, jest bardzo sprawny na  boisku. Ale nie jest to wystarczająca kwalifikacja do pełnienia urzędu prezesa Rady Ministrów. Przenoszenie piłkarskich zwyczajów i przyzwyczajeń na płaszczyznę państwową świadczy  nie tylko o braku powagi i kwalifikacji. Świadczy o  fundamentalnej szkodliwości jego polityki. Bo obecnie znajdujemy się w ostatnim momencie w którym można jeszcze odwrócić groźbę katastrofy demograficznej, bowiem w wieku reprodukcyjnym znajduje się jeszcze pokolenie "mini-wyżu' z przełomu lat 70-tych i 80-tych. Za kilka lat to pokolenie  wyjdzie już z wieku reprodukcyjnego. Dziś nie unikniemy już konsekwencji kryzysu demograficznego, ale przy bezczynność rządu w zakresie polityki prorodzinnej za kilka lat staniemy przed perspektywą konsekwencji katastrofy demograficznej.  I to, a nie wydłużanie wieku emerytalnego jest najważniejszym wyzwaniem tego czasu. Jest to wyzwanie zapobieżenia katastrofie demograficznej  poprzez zlikwidowanie wszelkich materialnych barier w posiadaniu dzieci. Bez skutecznej polityki prorodzinnej, rządowe propozycje będą tylko  bezsensownym  'kiwaniem", których  negatywne skutki odczujemy już po odejściu Tuska z rządowej posady.

Marian Piłka

Warto poczytać

  1. 1270lenin12 17.07.2018

    Rosyjski zbrodniarz twarzą reklamy polskiej firmy. Przesadzili

    Lenin, to wbrew komunistycznej propagandzie, jeden z najkrwawszych dyktatorów ubiegłego stulecia.

  2. stop-pedofilii-14072018 14.07.2018

    Czy to krok w celu akceptacji pedofilii? Amerykańska strona internetowa chce zmiany słowa "pedofil" bo jest obraźliwie

    Thepreventionproject.org to strona internetowa o charakterze profilaktycznym, która zajmuje się badaniem oraz pomocą osobom, które posiadają skłonności pedofilskie

  3. 1270tuseksmieszek 13.07.2018

    Tusk wyśmiany przez amerykańskich dziennikarzy. Mocny komentarz Antoniego Macierewicza

    Donald Tusk chyba nie zdaje sobie sprawy z faktu, że w Europie niewielu traktuje go poważnie. Choć wielokrotnie dano mu to odczuć, on niezrażony stara się pokazac, że jest politykiem „z pierwszej ligi”. Próbował to udowodnić, pouczając Donalda Trumpa

  4. walesa02022018 09.07.2018

    Czy to atak sztabu wyborczego PO? Przychylne dla Jarosława Wałęsy komentarze pochodzą z tego samego komputera

    Zobacz zdjęcie z komentarzami dla Jarosława Wałęsy

  5. 1270prezydentandrzejwolyn 09.07.2018

    Prezydent oddający hołd wymordowanym Polakom? Dla lewactwa to powód do śmiechu!

    Trudno o większe zezwierzęcenie, niż wyśmiewanie się z osoby, która oddaje hołd ofiarom ludobójstwa. Jednak to, co dla przyzwoitych ludzi jest niedopuszczalne, dla wielu, wychowanych na publicystyce wiadomej gazety, jest rzeczą naturalną

  6. 1270jaroslawkacz1 06.07.2018

    Ordynarny atak na Jarosława Kaczyńskiego. „Totalni”, chcą „odstrzelić” prezesa PiS

    Opozycjo, opamiętaj się, bo może dojść do tragedii

  7. amnesty-international-5072018-r 05.07.2018

    Nie mogli się zaangażować w sprawę Alfiego Evansa, ale nie mieli obiekcji przed protestami pod SN. Jaki jest prawdziwy cel Amnesty International?

    Emocje związane z ustawą o Sądzie Najwyższym oraz odwołaniem sędzi Małgorzaty Gersdorf ze stanowiska Pierwszej Prezes SN przyciągnęły uwagę wielu ludzi

  8. 1270hejtlis 04.07.2018

    Tomasz Lis wyzywa premiera Morawieckiego. Pinokiusz przechodzi samego siebie

    Tomasz Lis, to bez wątpienia przykład „dziennikarza zaangażowanego”. Nic dziwnego – za swoje zaangażowanie dostaje sute wynagrodzenie od niemiecko-szwajcarskiego wydawcy „Newsweeka”, który skoro płaci, to wymaga.

CS157fotoMINI

Czas Stefczyka 157/2018

PDF (9,17 MB)

pobierz najnowszy numer
archiwum numerów

Facebook